[title = C=64 OYUNLARIM ve ANILARIM]

Saniyelerle ihalelerin kaybedildiği, 30sn gecikmeli gelen e-postalar için birbirimizle kavga ettiğimiz,bir dosyanın Internetten indirilme süresi iki dakikanın üzerine çıktığında sinirlendiğimiz bu yıllarda kimi zaman dün ne yemek yediğimizi, hangi projenin toplantısına katıldığımızı unutur hale geldik.

Bu koşuşturmaca içinde farkettim ki Plazma#3’e bile son gün içinde yazı yazmaya vakit ayırabilmişim ve inanın Plazma#2’deki yazilarin yarısı aklımda kalmış.Oysa 6-11 yaş aralığında oynadığım oyunları, bilgisayarımla aramdaki garip kozmik bağı daha dün gibi hatırlıyorum. Zaman mı çok yavaştı, benim hafızam mı çok kuvvetliydi(hafızam cok kuvvetliyse neden dün yediğim yemeği unutuyorum?) bilmiyorum ama bazı kareler var ki hiç silinmiyor ve bu karelerin Plazma okuyucularıyla paylaşılması gerekiyor :).

[b]INT KARATE[/b]: Aşık olduğum ilk oyunlardan biridir [b]INT Karete[/b].Bu oyunu Beşiktaş semtinde Valideçeşme diye bahsedilen yerde izbe bir bilgisayarcıdan almıştık. O zamanlar efsaneler yayılırdı ve bu oyunda bize bir efsane yoluyla ulaştı : 
[b]
-Olm varya süper bi oyun gelmiş böle tekmeli tokatlı acaip güzel adı da "[b]inete karate[/b]"
[/b]
Ve oyunun adı senelerce bizde "[b]inete karate[/b]" şeklinde kaldı. Çocukluğun verdiği saflıkla ve öğrenme azminin oyun oynama azminin çok çok altında seyretmesiyle hiçbir zaman o "[b]inete[/b]" sözcüğünün anlamı öğrenilmedi. Bunun yerine kutusundan yeni çıkarılmış bir [b]Python1 joystick[/b] nasıl kırılır, oyundaki karakterlerin boşta kaldığında ya da yumruk attığındaki hareketleri nasıl taklit edilir gibi şeyler yapıldı. Bir dönem  boşta beklerken ele tükürüp sallamakla, yerli yersiz abimin dizlerinin üstüne çöküp bana yumruk atmasıyla ve benim de karşılık olarak "[b]uçar tekme[/b]" atma çabalarımla geçti. INT Karete bizim için bu yaşta bile hala "[b]inete karate[/b]", hala ele tükürmek ve “[b]ugh![b]” diye ses çıkartmak.

[b]SILK WORM[/b]: İngilizce öğrenme çabalarına başladığımız dönem olsa gerek ki bir oyun paketi kasetinde yanına parantez açarak "[b]ipek kozasi[/b]" yazdığımız bir oyundur.

Saatlerce oynanan ama can sıkmayan bu oyunun benim için özelliği devamlı abimle beraber oynayabilmemizdi. Hatırladığım kadarıyla Jeep ve Helikopter olan bu oyunda jeep’in roket atması için space tuşuna basılması gerekiyordu. Space tuşu benim görevimdi :), tabi bu görev genelde abim tarafından sarfedilen şu cümleye sebep olurdu:
[b]
-Olm sana speyse bas diyorum bas dediğim zaman bassana
[/b]
Akabinde 5 dakika kardeş küslüğü yaşanir uzun uzun birbirine bakılır:
[b]
-Hadi ya yeniden yükliyelim oyunu ama bu sefer zamanında bas bak geçemiyoruz bölümü 
[/b]
Aylarca oynanan bu oyun space tuşunda hafif bir yağlanma ve parlak bir iz bırakmış, abime ben evde olmadığım zamanlarda Commodore’u yere koyarak space tuşunu ayağıyla kullanmasını öğretmiş, kasetin bozulmasıyla bize büyük üzüntü yaratmıştır.

[b]POWER DRIFT[/b]: Sadece kafadan ibaret sürücülerden herhangi birini seçerek arabadan çok uzay gemisine benzeyen garip bir araç sürdüğünüz bu oyunu şansa yani o zamanın değimiyle "[b]bala gote[/b] almıştık. Kimi zaman abimle alacak oyun bulamadığımızdan ya da ekstra bir oyun için para biriktirdiğimizde kafadan bir sayı söyler ve o listede o sayı hangi oyuna denk geliyorsa onu alırdık. 

Bu oyunun aslında çok fazla anısı olmamasına rağmen bize öğrettiği güzide bir hareket vardır ki o da orta parmağı kaldırmaktır :). Punk saçlı en sevdiğimiz sürücüyle her araba geçtiğimizde orta parmağı kaldırıp eli bilekten sallama rutini bu disket bozulana kadar devam etmiş ve Commodore bir kez daha genel kültürümüze katkıda bulunmuştur.

Şimdi düşünüyorum da bir nefeste aklıma üç beş oyun geldi ve hepsiyle ilgili az çok birşeyler hatırlıyorum. Çoğuyla da bir hatıram var. Şimdi PS2 oynayan, PS3 siparişi veren günümüz çocuklari acaba benim yaşima geldiklerinde herhangi bir oyunu hatırlıyor olacaklar mı? Ya da o oyunlarla aralarında benim C64 oyunlarımla olduğu gibi bir bağ kalmış olacak mı?
Hiç sanmıyorum, ne yazık ki hiç sanmıyorum...			
									
Bakkada
