-------------------------------------------------------------------------------

                              "oraindik goizegi"

                           i f p a r t y    2 0 0 5
             
                      iq/rgba  (iquilezles@hotmail.com)



 .oharra::


 barkaidazue nire euskera obeto ez izatea; euskeraz hitzegin nuen asken aldia
 duela zazpi urte izan zela uste det.  bestalde, euskal gramatikak gazteleraz 
 edo ingelesez idatzitako textuari  alderantzizko zentzua imposatzen diolako, 
 zaila izan zait horientzako sinkronizazioa ber-erabiltzea.



 .historia::

   demo motz hau duela urte bat egin nuen. martxoak 16a edo zen, eta sensible
 xamar sentitzen  nintzen egun  horietan.  bestalde, mundua,  bizita, gizaki,
 natura  eta  gure  zibilizazio  gaztean  erligioak  duen  ondorioari   buruz 
 pentsatzen dut sarritan.  horregaitik nire sentimenak idaztea erabaki  nuen, 
 noski, ondo erabiltzen dudan komunikatzeko instrumentu bakarran:  demo baten 
 bitartez.

  orain urte oso bat pasa da. lehengo astean zerbait burura etorri zitzaidan:
 zerbait  idatzi eta inork ez irakurrtzea lelokeri aundia dela.  beraz, demoa
 ordenagailuan  gordetzea  sentzurik  ez  zeukanez,  eta  ifparty'an  zerbait 
 erakusteko ilusioa daukadanez, hemen erakutsi dut demo hau lehenengo aldiz.



 .oharra::

   erabili dudan musika "Alemie" film frantsezaren abesti bat da. musica honek
 erraz azaleratzen ditu sentimenak.  bestalde, abesti hau  telebistan  askotan
 erabili dute; beraz ez dut demoa ifpartiko lehiaketan parte hartzeko asmorik.
 bertan erakustea da nire nahia.




.beharrezoak::

 os:                  msdos, windows, linux, irix
 targeta grafikoa     edozein, demoa softwaren bitartez marrazten du
 memoria:             10 mb ram
 
 


.textua::


                              Mina sentitzen dut
                              tristura sentitzen dut
                              ezintasuna
                              eta zoritzarra
                              hemen daukaguna,
                              beste lekutakoa bezala.
                                                                                                                     
                              Zergaitik?
                              Zergaitik negar egin
                              maitatu badezakegu?
                              Ezin dut ulertu.                                                                                                                    
                              Bizitza, mundua,
                              ezagera,
                              opari itzela da;
                              egunero disfrutatzeko,
                              ondo tastatzeko,
                              sentitu eta
                              elkarbanatzeko.

                              Baina beldurra
                              gorroto bihurtzen denean
                              edo gura berekoikeria
                              mundu gazte baten
                              krudeltasunak,
                              eta orokorki pentsatzeko,
                              ezintasunak
                              etorkizun heldu baterantzko
                              bidea mingarri egite du.
                              Aberri eta erligiorik gabeko
                              etorkizuna.

                              Galduta nabil,
                              ez dut ezer ulertzen.
                              Nire malkoek bizitzaz
                              galdetzen ari didate.
 
                              Nola bizitzaz gozatu
                              eta ametsak sortu
                              honela sentitzen naizenean?

                              Zer sentzu dauka?
                              Ez al du ba sentzurik?
                              Baliteke nire ametsak
                              utopia baino ez izatea?

                              Eta nire ilusioak
                              nire ardurak
                              nire garretak
                              zalantzakin, tristurakin
                              nahasten direnean
                              goizegi dela
                              ikusten dut.

                              Minduta,
                              baina indartuta
                              begiak irekitzen
                              ditut berriro.


                              Gu baitgera,
                              bakarrik,
                              bidea egin behar dugunak
                              etorkizun alai
                              horretaraino iristeko,
                              mundua bizitzeko,
                              bizitza sentitzeko,
                              hau da,
                              bizitza maitatzeko.


-------------------------------------------------------------------------------
